Çok mutluydum. Hiç olmadığım kadar. Yada ben öyle sanıyormuşum. Meğer aslında hiç mutlu değilmişim. Ağzımın kulaklarında olma modunun uzun sürmesi sonucu gerilen yüz kaslarımı aldıklarında, yüzümdekinin bir maske olduğunu farketmiştim. Gülmüyormuşum, gülüyor gibi yapıyormuşum. Aslında büzüşüyormuş çizgilerim.
Hani "nasıl mutluyum lan" modunda aptal aptal mesajlar verirsin ya çevrene. Doğanın kanunu mu acaba bu? Her güzel şeyin bir sonunun olması. Evrene gönderdiğim mesajlar iletilmemiş miydi? İletildi raporu gelmişti halbuki. Yanılmıştım demek. Yanılıyor insan her gün doğumunda.
Benim için tam da böyleydi o gün.
O gün, 9 Eylül Pazartesi. Gecesinden akşamına.
22.55
12.09.2013
Çağdaş Şahinoğlu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder