Hangi şiiriyle tanırdınız onu? Anlatamıyorum? İstanbul'u dinliyorum?
Gencecik yaşında gidiverdi aramızdan, ansızın. Biz daha O'nun varlığını sindiremeden kanatlandı gitti. Yarım kaldık. Eksik kaldık. Çok da uzaklara gitmedi aslında. İsteyen her an ulaşabildi O'na.
Hadi bugün onları analım. Birbirimize Orhan Veli şiirleri okuyalım.
Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Şiirin sevilesi bir şey olduğunu, şiire uzak insanlara da gösterdiler onlar. Güzel edebiyatımızın ender parçalarından biri oldular. Onlardan biriydi Orhan Veli. 36 yaşında aramızdan ayrıldı. (1914-1950)
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
Sait Faik Abasıyanık O'nun için şöyle demiştir: "üzerinde en çok durulmuş, zaman zaman alaya alınmış, zaman zaman kendini kabul ettirmiş, tekrar inkâr, tekrar kabul edilmiş; zamanında hem iyi hem kötü şöhrete ermiş bir şair"
İşim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi.
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi.
Deniz yırtılır kimi zaman,
Bilmezsiniz kim diker;
Ben dikerim.
Bilmezsiniz kim diker;
Ben dikerim.
Nur içinde yat Orhan Veli.
Güzel adamlara selam olsun...
