Bugün en cok sana ihtiyacım var Abla,
Nerdesin? Neden yamacına sokulacağım kadar yanımda değilsin? Neden dizine uzanacak kadar yanımda değilsin? Neden uzaktasın? Ya da uzakta mısın? Var mısın yok musun, onu bile bilmiyorum. Tam da zamanı değil miydi, şimdi yanımda olmanın. Hıckırıklarımı sayardın belki. Gozyaşım yanağımda kurumazdı belki, parmaklarının ucunu, avcunun icini ıslatırdı. Anılarımdaki tozlu maziyi paylaşırdık belki, dokunmaya kıyamadığım.
Bir Abim olsaydı. Kotü mü olurdu? Olmazdı muhakkak. Abiler cesurdur, baba gibidir, güvenilen dağdır, yıkılmazdır. Korkulur ondan. Cekinilir. Baba gibidir. Gitsen yanına, abi desen, boyle boyle desen boynun bükük, alır kolunun altına, sıkar seni "gececek oğlum" der. Ama Abla oyle mi? Sarar seni, sarmalar. Goğsüne yaslar başını, kokunu ceker icine, saclarını okşar... Kederine ortak, derdine derman olur. Belki alamaz derdini, kahrını, kederini. Ama cabalar. "Kuzum" der, gezerken parmakları seyrelmiş saclarının arasında. "Aşık mı olmuş benim kuzum" der. "Terketmez miymiş benim kuzum geleceğini" der. Der de der yani. Hislerini paylaşır. Efkarını paylaşır. Aklında dolaşan kara bulutları dağıtır. Yada aynı yağmurda ıslanır seninle. Şefkat yuvasıdır. Anne gibidir...
Ya da bir kız kardeşim olsaydı. Şoyle liseyi yeni bitirmek üzere. Fıldır fıldır. Yeni kuşakların atılgan temsilcilerinden. Gordüğü gibi anlasaydı sıkıntımı. Gozlerinin icine bile bakmadan. Başı goğsüne gelecek şekilde, belimden sarılsaydı, yerleşseydi koltukaltıma. Ben mutlu olayım diye şaklabanlıklar yapsaydı, sergileseydi şebeklik gosterisini. "Ben senin kücük aşkın değil miyim, ilk gozağrın değil miyim, yetmez miyim" deseydi. İlgi manyağı yapsaydı beni. Sırf bir an mutlu olayım diye. "Cayını tek sekerle mi icersin" deseydi. "Ya da kahvemi yapayım sana, ama bu sefer cikolatasız" deseydi. Gercekleri yüzüme carpsaydı, acıtsaydı...
8'i bucuk gece
23.10.2014
Selimiye Kışlası
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder